ΣΑΛΜΑΝ ΡΟΥΣΝΤΙ, ΠΑΡΑΦΟΡΑ

Σαλμάν Ρουσντί, Παραφορά, εκδόσεις Ψυγογιός, Αθήνα 2005,

(μετάφραση Γιώργος –Ίκαρος Μπαμπασάκης)

(Διαβάστηκε από τη Λέσχη Ανάγνωσης της Δ.Κ.Βιβλιοθήκης Σερρών, τον Απρίλιο του 2012)

   Αν αυτό το βιβλίο γράφτηκε πριν την ενδεκάτη Σεπτεμβρίου, που μάλλον έτσι είναι (Λονδίνο 2001, εκδόσεις Jonathan Cape), πρόκειται για άλλη μια περίτρανη απόδειξη της αξεπέραστης ευαισθησίας (με την έννοια της ιδιότητας του πρωτεύοντος θηλαστικού να εντοπίζει τον κίνδυνο) των ανθρώπων της τέχνης, και δή των λογοτεχνών, να προσδιορίζουν με απόλυτη ακρίβεια όλες τις συνιστώσες που γεννούν το ιστορικό γεγονός. Και αναφέρομαι στην ιστορική αλληλουχία των πολιτισμών της οποίας την έναρξη μορφοποιεί η ενδεκάτη Σεπτεμβρίου, και η οποία προκύπτει από την κηδεία της ψυχής του αμερικάνικου ονείρου. Στην κηδεία αυτή ο Ρουσντί αφιερώνει αυτό το βιβλίο.

   Η ματιά του λογοτέχνη, που καθώς είναι φορέας από καταγωγή ενός  διαφορετικού πολιτισμού, του αποικιοκρατούμενου ινδικού, μπορεί να κοιτά με πλήρη αντικειμενικότητα το γυμνό σώμα της δυτικής παρακμής, είναι αιχμηρά, ειρωνικά αλλά και μεστά κριτική. Γι αυτό και το μυθιστόρημα χαρακτηρίζεται σάτιρα κοινωνική, μαύρη κωμωδία. Διαφοροποιείται έτσι ξεκάθαρα  από τη γνωστή γραφίδα του Ρουσντί, αυτή του μαγικού ρεαλισμού.

   Ο ήρωας Σολάνκα, συνταξιούχος καθηγητής πανεπιστημίου, φιλόσοφος – κουκλοποιός, τηλεοπτικός σταρ, στο δρόμο προς την “ασημένια” ηλικία, εγκαταλείπει οικογένεια και σταδιοδρομία και πηγαίνει στις “Αλλοιωμένες Πολιτείες της Αμερικής”,στην καρδιά της Ν.Υόρκης για να γλυτώσει από την ανεξήγητη, επικίνδυνη οργή μέσα του και για να ξαναορίσει τον εαυτό του, χαμένος μέσα στο σώμα της μεγαλούπολης. (σ. 106: Είχε έρθει στην Αμερική όπως τόσοι άλλοι πριν απ’ αυτόν, για να λάβει την ευλογία της νήσου Έλις, για ν’ αρχίσει πάλι απ’ την αρχή. Δώσε μου ένα όνομα, Αμερική, κάνε με Μπαζ ή Τσιπ ή Σπάικ. Λούσε με στην αμνησία και ντύσε με μες την πανίσχυρή σου άγνοια. Καταχώρισέ με στον κατάλογό σου και δώσε μου τα ποντικίσια μου αυτιά! Είθε να είμαι όχι πια ένας ιστορικός αλλά ένας άνθρωπος χωρίς ιστορίες. Θα κόψω την ψεύτρα μητρική μου γλώσσα απ’ το λαρύγγι μου και θα μιλάω τα σπαστά σου αγγλικά. Σάρωσέ με, ψηφιοποίησέ με, κάνε με ν’ ακτινοβολήσω.) Τελικά βιώνοντας όλων των ειδών τις παραφορές, προσωπικές - με τη μορφή δύο μοιραίων γυναικών- και κοινωνικές –με την ένταξή του δικτυακό εμπορικό πλοκάμι-, θα αποτρελαθεί, θα χάσει δηλαδή τελείως τον εαυτό του ή θα τον ξαναβρεί στην πλήρη αποδόμησή του. (Ας σημειωθεί ότι το τέλος της ιστορίας δέχεται πολλές αναγνώσεις)

   Το έργο βέβαια, όπως η πραγματική Λογοτεχνία απαιτεί, εστιάζοντας στον ήρωα τον ξεπερνά, και περιγράφει το σύγχρονο δυτικό πολιτισμό, όπως αυτός ορίστηκε στο απόλυτο μητροπολιτικό του κέντρο, το Μανχάταν, με ταυτόχρονες διακειμενικές αναφορές σ’ όλο το βάθος και εύρος του (αξιοσημείωτες οι αναφορές στις Ερινύες, συγγενείς προς την κεντρική έννοια της παραφοράς, fury ή furia). Η εσχατολογία είναι λοιπόν δεδομένη αν και όχι ρητή. Όπως πρέπει!

   Η παραφορά του ανθρώπου! Δηλαδή; “Και όταν οι ζωντανοί συμφωνούν με τον εαυτό τους να είναι νεκροί, τότε η σκοτεινή παραφορά παίρνει τη σκυτάλη”σ. 325, αναφέρει ο ήρωας εστιάζοντας στη μονοτονία της συζυγικής ζωής, αλλά η κατάσταση της ανυπαρξίας επικυρώνεται σ’ όλο το εύρος της ζωής του σύγχρονου ανθρώπου.

   Σε τι, δηλαδή ; Στα πάντα.

·         Στο σεξ, πρώτα, όπου φαίνεται καλύτερα: το εγωιστικό, κοινωνικά ετεροκαθοριζόμενο κυνήγι της ηδονής, που φτάνει ως το πολλαπλό έγκλημα. Τα οιδιπόδεια μυστικά της παιδικής ηλικίας, που ανατρέπουν τη φυσική επαφή των δύο φύλων (σ.105:το ιδιωτικό μας μια φορά κι έναν καιρό)

·         Στο χρήμα (σ.21: Όταν τα πάντα κι οι πάντες που αγγίζεις μετατρέπονται ακαριαία σε χρυσό, όπως διδάκτηκε ο βασιλιάς Μίδας στο άλλο κλασικό πρόσεξε-τι-λαχταράς παραμύθι, καταλήγεις να μην είσαι ικανός να αγγίζεις τίποτα και κανέναν)

·         στην πολιτική εξουσία σ.56; (Ο Θατσερισμός ξεκίνησε ως αντίδραση στην κρατική υστέρηση και έδωσε την εξουσία στα χούφταλα του πλούτου),

·         στο φυλετικό μίσος, σ.129 “ Ο ταξιτζής ούρλιαξε σ’ έναν αντίπαλο μοτοσυκλετιστή:       το Ισλάμ θα καθαρίσει τους δρόμους απ’ τους άθεους γαμιόληδες ατζαμήδες οδηγούς…Αλί Μαντζού έλεγε η κάρτα. Μαντζού σημαίνει αγαπημένος. Αυτός ο συγκεκριμένος Αγαπημένος φαινόταν εικοσιπεντάρης, ίσως και μικρότερος, ήταν ένας χαριτωμένος, ωραίος νέος, ψηλόςκαι λεπτός, μ’ ένα σέξι κοκοράκι αλά Τζον Τραβόλτα, και ζούσε εδώ, στη νέα Υόρκη, και είχε σταθερή δουλειά. Γιατί λοιπόν να είναι τόσο φρικτά εξοργισμένος;)

·         στο χώρο της διαφήμισης, στον οποίο αφιερώνεται ένα καταπληκτικό δισέλιδο: σσ.74-75: “παλιά στη δεκαετία του 1970 … το να δουλεύεις στη διαφήμιση ήταν πράγμα επαίσχυντο…τώρα … οι πάντες, όπως και τα πάντα, ήταν για πούλημα. Οι διαφημίσεις είχαν γίνει κολοσσοί, σκαρφαλώνοντας όπως ο Κινγκ -Κονγκ στους τοίχους των οικοδομημάτων…. Όχι μόνο πρόβαλαν το όνειρο μιας ιδεωδώς όμορφης Αμερικής, όπου όλες οι γυναίκες ήταν μπεμπέκες και όλοι οι άνδρες Μάρκοι, αλλά αφού έκαναν τη βασική δουλειά τους… , πέρα από το χορό του χρήματος και το νέο βόμβο των www-τελεία-com, οι διαφημίσεις απάλυναν τον πόνο της Αμερικής,… τον πόνο της επιτυχίας κι εκείνον της αποτυχίας,.. την αγωνία της μοναξιάς και της άγνοιας, το έντονο βάσανο της ζωής στις πόλεις και τον μουντό, τρελό πόνο των άδειων κάμπων, το άλγος του να θέλεις δίχως να ξέρεις τι θέλεις…Σου έδειχνε το δρόμο. Δεν ήταν μέρος του προβλήματος. Πρόσφερε λύσεις.”

·         στην κουλτούρα (σ.57: Η βιομηχανία της κουλτούρας έμελε να αντικαταστήσει αυτή των ιδεών)

·         στην τέχνη ( σ.339: Οι συνδετικοί κρίκοι ήταν ηλεκτρονικοί τώρα και όχι αφηγηματικοί. Τα πάντα υπήρχαν ταυτοχρόνως. Αυτό ήταν ένας πιστός καθρέπτης της θείας εμπειρίας του χρόνου! )

·         στην επιστήμη ( σ.76: Το να είσαι μορφωμένος ενοχλούσε τον κόσμο, ενώ η επισημότητα ήταν ένας τρόπος να μειώνεται το κύρος σου. Ήταν η χώρα των υποκοριστικών.)

·         στην απώλεια και στη μοναξιά( σ.167: Αυτή η μητρόπολη … όπου οι άνθρωποι ζούσαν τόσο στιλβωμένες ζωές ώστε οι σπουδαίες τραχιές αλήθειες της ωμής ύπαρξης είχαν τριφθεί και λειανθεί και χαθεί… αυτή η πόλη που ο θρυλικός ηλεκτρισμός της τροφοδοτούσε ηλεκτροφόρους φράχτες που εγείρονταν ανάμεσα σε άνθρωπο και άνθρωπο, ανάμεσα σε άνδρα και γυναίκα;)( σ. 213: ο χρυσούς αιών της ανθρωπότητας και η per se ανασφάλεια)

·         Καταπληκτικό το κεφάλαιο 12, σ.294, μια εν είδει επιστημονικής φαντασίας συρραφή του πραγματικού με το μυθοπλαστικό! Ο αξεπέραστος παραμυθάς Σαλμάν Ρουσντί!

Δώρα Μπαγανά, φιλόλογος

ΜΕΤΑ ΤΟ ΠΑΘΟΣ, Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ.

                                                     (ΠΑΡΘΕΝΗΣ, ΑΠΟΚΑΘΗΛΩΣΗ)

Η παρουσίαση του Βιβλίου του Χρ. Σαμαρά από το Σύνδεσμο Φιλολόγων.

 Ακόμη μια εκδήλωση του Συνδέσμου Φιλολόγων Ν. Σερρών πραγματοποιήθηκε με ιδιαίτερη επιτυχία την προηγούμενη  Τετάρτη 28 Μαρτίου στην αίθουσα Συνεδριάσεων του Ξενοδοχείου Ελπίδα Resort  στην πόλη μας. Η εκδήλωση αφορούσε στην παρουσίαση του  βιβλίου του  γιατρού  Χρήστου Σαμαρά από την Ηράκλεια Σερρών με τίτλο «Κάποιοι έπρεπε να είναι εκεί».
Με το βιβλίο αυτό ο Χρήστος Σαμαράς, ένας άνθρωπος του πνεύματος και του πολιτισμού με έντονη κοινωνική και πολιτική δράση, όπως τόνισε στο προλογικό της  καλωσόρισμα η Πρόεδρος του Συνδέσμου Σύλια Ζέττα, καταθέτει την  πρώτη του πεζογραφική του γραφή μετά από  δυο ποιητικές  συλλογές που έχουν ήδη εκδοθεί.

Ο συγγραφέας Χρ. Σαμαράς , η φιλόλογος Τάνια Ζουρνατζή και ο Απ. Καρύδας.

Το πολυπληθές κοινό που παρακολούθησε την εκδήλωση γεμίζοντας την αίθουσα,  συμμετείχε στην ουσία σε μια πρωτόγνωρη «αναγνωστική» μυσταγωγία,  καθώς  η  φιλόλογος και Αντιπρόεδρος του Συνδέσμου κ. Τάνια Ζουρναρτζή,  παρουσίασε τα 11 διηγήματα και τη 1 νουβέλα, που συμπεριλαμβάνονται στα περιεχόμενά του, με έναν ιδιαίτερα βιωματικό τρόπο, με αποτέλεσμα να ανασύρονται μνήμες και αναπαραστάσεις ζωής των παρευρισκομένων.

Σχολιάζοντας η ίδια τον τίτλο του βιβλίου ανέφερε: «¨Κάποιοι έπρεπε να είναι εκεί ¨και ήταν στη θέση τους, παρά τις δυσκολίες, παρά τις αντιξοότητες, παρά τις αδικίες της ζωής και της ιστορίας. Ο τίτλος του βιβλίου είναι μια περίτρανη κατάφαση και αποτελεί και νήμα που συνδέει τα 11 διηγήματα με φόντο τα Τζουμέρκα και τη νουβέλα με θέμα την ιστορία της Τζουμαγιάς. Δύο τόποι διαφορετικοί, δύο κοινωνίες αλλιώτικες που όμως συνδέονται με μια συγγένεια ζωής. Θα λέγαμε ότι τα βιώματα του συγγραφέα στο ¨Πανδοχείο¨ των Βαλκανίων» που περίμεναν καρτερικά να ξεπεταχτούν, στα Τζουμέρκα βρήκαν ανάπαυση και λύτρωση».
Ο συνδυασμός του  «παραστατικού» λόγου με την εικονοποίηση που επιμελήθηκε με ιδιαίτερο τρόπο η φιλόλογος και υποδιευθύντρια του Γυμνασίου Ηράκλειας κ. Ζηνοβία Παπάζογλου ταξίδεψε τους παρευρισκόμενους σε ένα ταξίδι σε τόπους και σε χρόνους δύσκολους, όπως τους αποτυπώνει στο βιβλίο  η ευαισθησία, αλλά και η κοινωνική κριτική του Χρήστου Σαμαρά.

Ο συγγραφέας Χρ. Σαμαράς

Το λόγο στη συνέχεια έλαβε ο φιλόλογος  και Δήμαρχος Σιδηροκάστρου Απόστολος Καρύδας, ο οποίος μιλώντας άμεσα και βιωματικά,  προσπάθησε μέσα από τις παράλληλες  κοινές διαδρομές τους να συνθέσει τον κόσμο του συγγραφέα Χρήστου Σαμαρά.

Την εκδήλωση έκλεισε ο ίδιος ο συγγραφέας, ο οποίος  συγκινημένος ευχαρίστησε όλους και κατέθεσε την δική του πρόταση για την ανάγκη άμεσης πνευματικής αφύπνισης όλων και ιδιαίτερα της νεολαίας.

Ο συγγραφέας , η σύζυγος του κ Μαριάννα Κωστίκη, η κ. Παπάζογλου, η κ. Ζουρνατζή, η κ. Καραθανάση και η κ. Ζέττα

Ο απόηχος της εκδήλωσης σχολιάστηκε και στον ηλεκτρονικό τύπο της Ηράκλειας .Δείτε το σχόλιο που δημοσιεύτηκε στην τοπική Λαλία.

Παρουσίαση του Βιβλίου του Χρ. Σαμαρά

Ήταν μια θαυμάσια βραδιά...

Την Τετάρτη 21 Μαρτίου, Παγκόσμια Ημέρα εορτασμού της Ποίησης, ο σύνδεσμος Φιλολόγων Ν.Σερρών και η Δημόσια Κεντρική βιβλιοθήκη  συνδιοργάνωσαν με μεγάλη επιτυχία μια βραδιά ποίησης και μουσικής αφιερωμένη στο Νομπελίστα ποιητή και ζωγράφο Οδυσσέα Ελύτη,"ο οποίος με το πολυσχιδές έργο του συνεχίζει την αδιάλειπτη παρουσία του ελληνικού ποιητικού λόγου, που μας έχει παραδοθεί από τον Όμηρο και τη Σαπφώ για να αποτυπώσει το γαλάζιο του Αιγαίου και το φως του ελληνικού πολιτισμού", όπως επισήμανε η Πρόεδρος του Συνδέσμου.
Το συντονισμό της εκδήλωσης επιμελήθηκε επιτυχώς η Ειδική Γραμματέας του Συνδέσμου,κ.Μαρία Καραθανάση, που άνοιξε την εκδήλωση με τους στίχους του ποιητή, Γ.Παυλόπουλου: «…Ίσως τα ποιήματα που γράφτηκαν από τότε που υπάρχει ο κόσμος  είναι μια ατέλειωτη αρμαθιά αντικλείδια για ν' ανοίξουμε την πόρτα της Ποίησης.»Μα η Ποίηση είναι μια πόρτα ανοιχτή.’’ Ο στίχος αυτός ορίζει και το ρόλο της ποίησης.
Στη συνέχεια το λόγο πήρε η κ.Ευθυμία Γεωργιάδου Κούντουρα, αναπληρώτρια Καθηγήτρια Ιστορίας της Τέχνης στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του ΑΠΘ, που με μια ενδιαφέρουσα εισήγηση παρουσίασε   τα βαθύτερα νοήματα της εικαστικής τέχνης του Οδυσσέα Ελύτη. Με τα κολάζ του που σηματοδοτούν την ιστορική πορεία της Ελλάδας από την αρχαιότητα και το βυζάντιο μέχρι το σημερινό αιγαιοπελαγίτικο νησί έδειξε πως: «Μ´αόρατα δάκτυλα μας αγγίζει τον νου ο έξω κόσμος. Ακούμε σα να βλέπουμε, βλέπουμε σα ν´ακούμε. Η φιλία δύο αισθήσεων είναι  συχνά η έναρξη μιας ερωτικής ιστορίας. ´Οταν αγγίζεις βλέπεις...Ευτυχώς που τα αυτιά λαίμαργα μεγαλώνουν τον ήχο και τον μετατρέπουν σε χρώμα και που αυτό πάλι μεθερμηνεύεται σε πολλαπλές αποχρώσεις, με ισάριθμα νοήματα.»   
 «Αυτός, λοιπόν, εγώ ο κόσμος, ο μικρός, ο μέγας» ήταν ο τίτλος της φιλοσοφικής ανάγνωσης της ποίησης του Οδυσσέα Ελύτη από την Πηνελόπη Τζιώκα, Δρ. Φιλοσοφίας, Σχολικής Συμβούλου των Φιλολόγων Ν. Σερρών. Με την  προσέγγιση της αυτή μας έδειξε πως ο ποιητής «επηρεασμένος από την προσωκρατική σκέψη που την είχε αφομοιώσει ασυναίσθητα και έχοντας υιοθετήσει  τη φυσιοκρατική αντίληψη των Αιολέων προγόνων, της ιδιαίτερης πατρίδας του, έπλασε ένα μύθο με άξονα το φως και τον έρωτα έως θανάτου. «Είμαι πολύ κοντά στους προσωκρατικούς. Τη σκέψη τους την έχω ασυναίσθητά μου αφομοιώσει. Ο ίδιος ο Char στην έκδοση Battistini του Ηράκλειτου, σε μια συγκινητική του αφιέρωση, μου το αναγνωρίζει. Εξάλλου, από τους Αιολείς προγόνους μου της ιδιαίτερης πατρίδας μου, της Λέσβου, έχω κρατήσει τη φυσιοκρατική αντίληψη των πραγμάτων, όσο είναι δυνατή στις μέρες μας. Έπλασα ένα μύθο με άξονα το φως και τον έρωτα έως θανάτου.»
Πρωτότυπη και ειδωμένη από μια άλλη οπτική ήταν η εισήγηση του συντοπίτη μας κ. Ιωάννη Κιορίδη, Δρ. Συγκριτικής Φιλολογίας, επίσης Σχολικού Σύμβουλου των Φιλολόγων Ν. Σερρώνπου μίλησε για «τη σχέση του Οδυσσέα Ελύτη με το Λόρκα   και την επίδρασή του στον ισπανόφωνο κόσμο» .Ο κ. Κιορίδης αναφέρθηκε στα κοινά σημεία στα οποία συγκλίνει η ποίηση των δύο ποιητών αλλά και στις διαφορετικές απόψεις τους επισημαίνοντας ότι οι δυό τους «είναι εθνικοί ποιητές μα ταυτόχρονα και παγκόσμιοι˙ ύμνησαν τη χώρα τους, αλλά μίλησαν και στην οικουμενική γλώσσα της ποίησης. Ποιο είναι το νόημα της ποίησης: Λέει ο Λόρκα: «Μην με ρωτάτε για το αληθινό και το ψεύτικο, γιατί η ποιητική αλήθεια είναι κάτι που αλλάζει κάθε φορά, που μεταδίδεται με διαφορετικό τρόπο. Η ποίηση δεν αναλύεται. Η ποίηση αγαπιέται.
Ενώ ο Οδυσσέας Ελύτης λέει «Να γιατί γράφω. Γιατί η ποίηση αρχίζει από κει που την τελευταία λέξη δεν την έχει ο θάνατος. Είναι η λήξη μιας ζωής και η έναρξη μιας άλλης, που είναι η ίδια με την πρώτη αλλά που πάει πολύ βαθιά, ως το ακρότατο σημείο που μπόρεσε ν΄ανιχνεύσει η ψυχή, στα σύνορα των αντιθέτων, εκεί που ο Ήλιος κι ο Άδης αγγίζονται…».
Με το Δελφινοκόριτσο, τη Μαρίνα των Βράχων, το θαλασσινό τριφύλλι, η φιλόλογος Ζωή Ψαρρά με το Βασίλη Προδρόμου στην κιθάρα και τον Δημήτρη Σίντο στο πιάνο μας έφερε την άνοιξη, τη δροσιά του Αιγαίου, την αισιοδοξία και το φως της ποίησης του Ελύτη.
Το πολυπληθές κοινό μαγεμένο από τη μελωδική φωνή της κ.Ψαρρά και τη μουσική πανδαισία ήχων και στίχων καταχειροκρότησε την εκδήλωση.
Ήταν μια βραδιά που επιβεβαίωσε τη ρήση του Ντελακρουά ότι ‘’δεν υπάρχει τέχνη δίχως ποίηση’’. Παραλλάσσοντας το στίχο θα λέγαμε πως δεν υπάρχει κοινωνία δίχως ποίηση, αφού η ποίηση, ιδιαίτερα σήμερα που μας ταλανίζει η πολυποίκιλη κρίση, βοηθά την κοινωνία στην ισχυροποίηση και στον επαναπροσδιορισμό των στόχων της.
                                                          
                               ΓΙΑ ΤΟ Δ.Σ.
   Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ                                                        Η ΓΕΝ. ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ              
 ΣΥΛΙΑ ΖΕΤΤΑ                                                        ΟΛΥΜΠΙΑ ΠΑΧΑΔΙΡΟΓΛΟΥ

Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης 2012

Ο Σύνδεσμος Φιλολόγων Ν.Σερρών γιορτάζει την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης και οργανώνει εκδήλωση αφιερωμένη στο μεγάλο Έλληνα ποιητή και ζωγράφο Οδυσσέα Ελύτη που σαν σήμερα πριν από 16 χρόνια στις 18 Μαρτίου 1996 αποχαιρέτησε το γαλάζιο του ουρανού και του Αιγαίου που με την ποίησή του εξύμνησε. 

Το πρόγραμμα  της εκδήλωσης

Το θεματικό τεύχος του Συνδέσμου σε ψηφιακή μορφή

Καλωσορίζουμε την ψηφιοποιημένη μορφή του θεματικού τεύχους  του "Σίρις", το οποίο βρίσκεται πλέον αναρτημένο στην ιστοσελίδα της Περιφερειακής Δ/νσης Α/θμιας και Β/θμιας Εκπαίδευσης Κεντρικής Μακεδονίας στην παρακάτω ηλεκτρονική διεύθυνση εδώ

Τα κείμενα που δημοσιεύονται στο παρόν τεύχος αποτελούν τη γραπτή απόδοση προφορικών εισηγήσεων που παρουσιάστηκαν στην ημερίδα που διοργανώθηκε τον Ιούνιο του 2009 από τις σχολικές συμβούλους φιλολόγων του Ν. Σερρών Ελευθερία Ζάγκα και Ζαφειρούλα Καγκαλίδου.

Το θεματικό τεύχος ανέλαβε να εκδώσει ο Σύνδεσμος Φιλολόγων και να το διανείμει σε όλες τις σχολικές μονάδες του Νομού.

Ελπίζουμε να φανεί χρήσιμο στους συναδέλφους

Παρουσίαση των βιβλίων των Γιώργου Ανδρέου-Θοδωρή Γκόνη

 Σήμερα το βράδυ στο Αμφιθέατρο της Δημόσιας Κεντρικής Βιβλιοθήκης στις Σέρρες βρέθηκα κοινωνός μιας ξεχωριστής πραγματικά εκδήλωσης. Παρουσιάστηκαν παράλληλα τα βιβλία δύο σημαντικών δημιουργών, οι οποίοι συνδέονται στενά με την πόλη μας και τους ανθρώπους της. Ο πρώτος ο Γιώργος Ανδρέου με σχέσεις αίματος, ενώ ο έτερος ο Θοδωρής ο Γκόνης με σχέσεις επαγγελματικής και ψυχικής συγγένειας.

Την παρουσίαση επιμελήθηκαν με εξαίρετο τρόπο ο Κώστας Πασχάλης και η φιλόλογος Ντίνα Παπούδα, η οποία με χειμαρρώδη και άμεσο λόγο κατάφερε να σκιαγραφήσει το περιεχόμενο του βιβλίου του Θοδωρή Γκόνη.

 Δεν έχω διαβάσει το βιβλίο «Ο ΥΠΝΟΣ ΤΗΣ ΑΔΡΙΑΝΟΥΠΟΛΕΩΣ», αλλά  κράτησα την έκφραση της Ντίνας, πως απηχεί  μέσα από τα πεζογραφήματα του, την αναζήτηση του δημιουργού σ΄όλα αυτά που συνθέτουν ίσως την έννοια της πατρίδας. Μια έννοια ταλαιπωρημένη που βασανίζει και βασανίζεται στα χαρακώματα των λόγων και των ιδιοτελών συμφερόντων. Ποιητική η γραφή του Γκόνη, ανέφερε εμβόλιμα η αγαπητή σ΄όλους Αλεξάνδρα Μπαϊρα, συνθέτει ένα μωσαϊκό αισθήσεων  γύρω από την έννοια, γιατί με την όραση, την ακοή, την αφή και την όσφρηση  αποτυπώνουμε  την πατρίδα μέσα μας.

«Δαίμονας ξένος», ο τίτλος του μυθιστορήματος του Γιώργου Ανδρέου, ο οποίος αυθόρμητα κάλεσε τη «δασκάλα» του, την Κ. Μπαίρα να μιλήσει για το βιβλίο δίνοντας ένα πιο προσωπικό και συγκινητικό τόνο στη βραδιά. Οι μνήμες ξεπήδησαν και οι δαίμονες με την αρχαία ελληνική έννοια, όπως εύστοχα παρατήρησε ο Γκόνης αναζητούνται ως ξένοι ή μη.

Και εκεί κάπου συναντήθηκαν τα έργα των δύο δημιουργών σε μια συμβολική παράλληλη εμφάνισή τους, μακριά από ατομικότητες και εγωιστικές προβολές,  όπως ομολόγησε στο κοινό, ο Γιώργος Ανδρέου παίρνοντας το λόγο.

Η βραδιά έκλεισε με μια μοναδική «συγχορδία» του λόγου των δυο δημιουργών, όταν ο συνθέτης απέδωσε μελοποιημένο απόσπασμα από το κείμενο του θοδωρή  Γκόνη. Για να μας συνεπάρει και να μας συγκινήσει ακόμη περισσότερο στη συνέχεια,  όταν τραγούδησε το τραγούδι που έγραψε ο ίδιος για τις Σέρρες το 1993, αλλά και σε παρθενικό άκουσμα το τραγούδι «Το κυπαρίσσι στο Προδρομούδι», σε στίχους του Γκόνη.

Αληθινά μοναδική εμπειρία για τους εκλεκτούς που συμμετείχαν στην αποψινή μυσταγωγία στο αμφιθέατρο της ΔΚΒΣ.

Όταν βγήκα στο δρόμο της επιστροφής, το τοπίο ομιχλώδες και υγρό, ο ουρανός με ροζ άχλη να με σκεπάζει και εγώ να σκέφτομαι αν τελικά αγαπάς αληθινά κάτι που χάνεις ή που δεν είναι ποτέ δικό σου; Ένιωθα την  πόλη να μου χαμογελά με ηδυπαθές μειδίαμα, αφού απέλαυσε την αγκαλιά ενός «ξενιτεμένου» και ενός «εραστή»…
Περιμένω τώρα τη συνάντηση με τα βιβλία…  
Σύλια Ζέττα

ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ :ΕΛΙΣΑΒΕΤ ΜΟΥΤΖΑΝ - ΜΑΡΤΙΝΕΓΚΟΥ

 Η Ελισάβετ Μουτζάν - Μαρτινέγκου, η πρώτη Ελληνίδα πεζογράφος, γεννήθηκε στη Ζάκυνθο το 1801 (αρχές του 19ου αιώνα) και πέθανε το 1832, στα 31 της χρόνια. Η ζωή της και η αυτοβιογραφία της, αποτελεί μια κραυγή διαμαρτυρίας, για τους βάρβαρους τρόπους διαπαιδαγώγησης των γυναικών της αριστοκρατίας στη Ζάκυνθο, την εποχή αυτή. Η μορφή της Ελισάβετ σκιαγραφεί έναν άνθρωπο, που ήθελε όσο τίποτε άλλο να εκφραστεί ελεύθερα, να μιλήσει και του έκλειναν το στόμα. Δεν της επιτρέψανε ποτέ να βγει μονάχη στο δρόμο, να περπατήσει, να αντικρίσει το φως και τους ανθρώπους. Τις σπάνιες φορές που βγήκε, τη συνόδευαν πάντα οι γονείς της. Σχολείο δεν πήγε. Ενώ ο αδελφός της γύριζε και σπούδαζε στην Ευρώπη, η Ελισάβετ ζούσε φυλακισμένη στο σπίτι της στη Ζάκυνθο. Τέσσερα χρόνια πριν το γάμο της μ' έναν άνθρωπο που δεν αγαπούσε και δεν είχε δει καν, δεν είχε βγει ούτε μια φορά.

"Όσο ζούσε, λαχταρούσε να ιδεί τα όσα έγραφε τυπωμένα. Μα πέθανε στα 31 της χρόνια, δίχως να ιδεί το όνειρό της να πραγματοποιείται. Και τα χειρόγραφά της, καταχωνιάστηκαν ύστερα από το θάνατό της, πενήντα ολόκληρα χρόνια. Στα 1881 ο γιος της, ο ποιητής Ελισαβέτιος Μαρτινέγκος δημοσίεψε την αυτοβιογραφία της μόνο. Μα κι αυτή κουτσουρεμένη"

Το 1947 ο Ζακυνθινός λόγιος, Ντίνος Κονόμος, βρήκε τα χειρόγραφά της και υποσχέθηκε στην μνήμη της, να τα δημοσιεύσει. Με τους σεισμούς όμως και την πυρκαγιά του 1953 τα χειρόγραφα της Μαρτινέγκου, γύρω στα 30 κομμάτια που τα φύλαγε ο Κονόμος στο σπίτι του, έγιναν στάχτη.

Αργότερα το Μάρτιο του 1956, την Αυτοβιογραφία της Ελισάβετ, το μόνο έργο της που διασώθηκε, επιμελήθηκε και δημοσίευσε ο ιστορικός και συγγραφέας Κ. Πορφύρης...

Η Αυτοβιογραφία της Ελισάβετ Μουτζάν - Μαρτινέγκου, είναι ένα λογοτεχνικό κείμενο, που παρ' όλα τα 163 χρόνια που έχει στη ράχη του, δεν έχασε τίποτα από τη φρεσκάδα του. Μέσα απ' αυτό ξεπηδάει, η δραματική μορφή ενός ανθρώπου, "που πάλεψε μονάχη της ενάντια στις βάρβαρες συνθήκες της εποχής της και της τάξης της, που συνειδητοποίησε τη σκλαβιά της και φώναξε, για τον ξεσκλαβωμό του ανθρώπου. Και μια που τα προβλήματα άλλαξαν μόνο μορφή, μα στη βάση τους παραμένουν άλυτα, η Αυτοβιογραφία της Μαρτινέγκου, παραμένει και σήμερα επίκαιρη"

Ως προς τη λογοτεχνική αξία του έργου της, μπορούμε να πούμε, πως το κείμενο διακρίνεται από Αφέλεια και απλότητα, συναισθηματισμό και αυθορμητισμό, δραματικότητα και λυρισμό. Το γράψιμό της, είναι απαλό, βελούδινο "Είναι στιγμές που γίνεται ένα αέρινο ποιήμα. Πολλές φορές έχει μια συναρπαστική δύναμη, ένα δραματικό λαχάνιασμα, που αρπάζει και παρασέρνει τον αναγνώστη στο τρέξιμό του, όπως π.χ. στο επεισόδιο της φυγής από το σπίτι και του γυρισμού"

Οι ιδέες της αποτελούν απήχηση των ιδεών της Γαλλικής Επανάστασης για τα δικαιώματα του ατόμου και ιδιαίτερα της γυναίκας. Οι ιδέες της για τη σκλαβιά της γυναίκας και για τα δικαιώματα στη ζωή, η θέση της στην κοινωνία, είναι ιδέες ξεκάθαρες μέσα της. Τις έχει συνειδητοποιήσει και τις διακηρύχνει. Οι ιδέες αυτές, δίνουν στην Ελισάβετ, τη θέση του προοδευτικού διανοούμενου, διαφωτιστή και κήρυκα των δικαιωμάτων του ατόμου. Ειδικότερα όμως οι ιδέες της για τη γυναίκα, την ανεβάζουν στο ύψος του προδρόμου του αγώνα για την απελευθέρωση της γυναίκας.. 163 ύστερα από το θάνατό της, το έργο της έρχεται να εκπληρώσει αυτό που λαχτάρησε η δημιουργός του: να ωφελήσει την ανθρώπινη εταιρία..

Αποσπάσματα από την Αυτοβιογραφία της θα βρείτε στη διεύθυνση: http://www.museduc.gr/docs/new/fakelos_mathiti_G-gimnasiou_3_martinengou.pdf

Ο ΣΤΕΛΙΟΣ ΡΑΜΦΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΙΣΘΗΣΗ ΙΣΤΟΡΙΚΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ

Το απόγευμα της Πέμπτης 16 Φεβρουαρίου 2012, η αίθουσα «Δημήτρης Μητρόπουλος» του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών είχε γεμίσει μια ώρα πριν από την έναρξη της διάλεξής του στο πλαίσιο των εκδηλώσεων του Megaron Plus. Το ίδιο συνέβη και με την αίθουσα «Νίκος Σκαλκώτας» στην οποία το κοινό παρακολούθησε (συνολικά πάνω από 900 άτομα) τον Στέλιο Ράμφο σε ζωντανή αναμετάδοση να μιλά για την εξαιρετικά προβληματική σχέση που έχουμε ως κοινωνία με τον χρόνο.

«Για μια ακόμη φορά βρισκόμαστε σε πολύ δύσκολη θέση. Οχι εξαιτίας φυσικών καταστροφών ή πολιτικών ατυχημάτων. Αυτή τη φορά, μετά από 40 χρόνια άπλετης μεταπολιτευτικής δημοκρατίας, πρωτοφανών ελευθεριών, οικονομικής ευημερίας μέσα στο ασφαλές πλαίσιο της Ε.Ε., ο λόγος της δοκιμασίας μας, πέρα από τις διεθνείς διαστάσεις αυτής της κρίσης, είναι κυριαρχικά οι δικές μας επιλογές και πράξεις. Τώρα δεν υπάρχουν εξωτερικοί εχθροί. Πρέπει τώρα να νικήσουμε τον κακό εαυτό μας με ένα και μόνον όπλο: τη σοφία του πόνου. Αυτός είναι ο δρόμος που πρέπει να τραβήξουμε για να πετύχουμε. Θέλουμε μια νέα εικόνα εαυτού σ' έναν δρόμο καθάρσιας προκοπής» για να τοποθετηθούμε σε έναν κόσμο που συνεχώς αλλάζει.

Η Ελλάδα, σύμφωνα πάντα με τον ίδιο, «είναι εκτός ιστορικότητος» επειδή ως λαός και κατ' επέκτασιν ως άτομα έχουμε «προβληματική σχέση με τον χρόνο». Αυτός, εξήγησε, είναι ο λόγος που έχουμε πρόβλημα με τις πράξεις και τις αποφάσεις. «Αν οι άνθρωποι είναι αυτό που πράττουν, μέσα στον χρόνο δημιουργούν τον εαυτό τους.

«Κολλάμε στο παραδεδομένο χωρίς να εξετάζουμε αν είναι για μας λειτουργικό» επανερχόταν συνεχώς ο Στέλιος Ράμφος. «Φοβόμαστε την αλλαγή. Αμεση συνέπεια αυτού είναι να αρπάζεται το συναίσθημα του ανθρώπου από το παρόν. Η εμμονή στο παρόν είναι η ψυχοπαθολογία του προβλήματος, η ανακύκλωση ενός παθητικού χρόνου. Δεν έχουμε έτσι οργανική σχέση με τον χρόνο, ούτε παρελθόν, ούτε μέλλον. Το άτεγκτο, ασάλευτο παρόν είναι περίπου τάφος, έτσι πέθαναν όλες οι κουλτούρες και οι πολιτισμοί που χάθηκαν. Αν το καταλάβουμε αυτό θα αλλάξει η μοίρα του τόπου μας. Αρνούμαστε το μέλλον στο όνομα ενός μεγάλου παρελθόντος και μιας επίμονης αρπαγής του συναισθήματός μας από ένα ασάλευτο παρόν. Οδηγούμαστε έτσι σε έναν βαθύτατο συντηρητισμό, η συνήθεια γίνεται η μόνη ζωντάνια της ζωής μας. Η συνήθεια όμως είναι το τρωκτικό της ζωής και επιπλέον είναι πειστική, αποτελεσματική ως ανάχωμα στον κινούμενο χρόνο, ο χρόνος δε χρειάζεται όπου επικρατεί η συνήθεια».

«το αχρονικό παρόν μας προκαλεί την ανία. Ανιώ σημαίνει δεν αισθάνομαι. Σημαίνει επίσης ότι κάτι έχει αδειάσει πλήρως από νόημα. Ανιώ εφόσον αδυνατώ να προβάλλω το πριν στο μετά, η ανία φέρνει μια έμμεση αίσθηση ματαίωσης. Αυτό χαρακτηρίζει το παρόν του πνευματικού μας πολιτισμού. Παίρνουμε ως κοινωνία παράταση από το παρόν, ζητάμε ένα time out (διάλειμμα) για να δούμε τι θα κάνουμε αύριο. Η αδιαφορία και η αναβλητικότητά μας οφείλεται στον τραυματισμένο χρόνο της ευθύνης μας. Μας τρομάζει η αλλαγή γιατί συνιστά μια δέσμευση στο χρόνο, δεν τη θέλουμε. Το άγνωστο είναι ένας μπελάς, το μέλλον μας αγχώνει γιατί συνεπάγεται δουλειά και πρόγραμμα» και δεν μας αποφορτίζει όπως η τηλεόραση ή το καφενείο. Κοντολογίς «σκοτώνουμε τον χρόνο για να μας αφήσει ήσυχους το μέλλον».

«Είναι τυχαίο άραγε που ως λαός έχουμε κοντή μνήμη;» Καθόλου, απάντησε ο Ράμφος. Εχουμε κοντή μνήμη «γιατί συγκρατούμε τα περασμένα ένα ένα ξεχωριστά χωρίς το νόημα που τα ενώνει, τη συνέχεια του χρόνου. Η εμμονή στο παρόν που έλεγα, μας κάνει επίσης να θέλουμε να τα ξέρουμε όλα, δεν είναι τυχαίες αυτές οι συμπεριφορές. Η κοντή μνήμη οφείλεται στο γεγονός ότι μας αρνούμαστε μέσα στο χρόνο, είμαστε μνησίκακοι, καθηλωνόμαστε μόνο στο γεγονός.

«Είμαστε ένας λαός βαθύτατα συντηρητικός. Αποφεύγουμε την καλώς εννοούμενη ανασφάλεια του δημόσιου χώρου, την ανοικτότητα. Εγκαταλείπουμε τον δημόσιο χώρο στο όνομα μια αχόρταγης ιδιωτικοποίησης και του χώρου και του χρόνου. Οσο δεν υπάρχουν δημόσιοι χώροι τόσο περισσότερο καθηλώνεται στην ακινησία ο ρυθμός της ζωής μας. Στην Αθήνα, για παράδειγμα, ο δημόσιος χώρος έχει περιοριστεί ασφυκτικά. Επίσης, ό,τι αξιόλογο στο επίπεδο της αρχιτεκτονικής ανάγεται στον 19ο αιώνα ή στην καλύτερη των περιπτώσεων είναι προπολεμικό. Εκεί σταμάτησε η αρχιτεκτονική φιλοδοξία μας» και στην πραγματικότητα η αρχιτεκτονική της ζωής μας

(επιλογή από άρθρο του Βήματος της 17/2/12)

Εκδήλωση Κοπής Βασιλόπιτας 2012

Ο Σύνδεσμος Φιλολόγων Ν. Σερρών διοργάνωσε, για δεύτερη συνεχή χρονιά, με μεγάλη επιτυχία  εκδήλωση κοπής πρωτοχρονιάτικης πίτας τιμώντας την εορτή  των Τριών Ιεραρχών, την Κυριακή 30 Ιανουαρίου 2012.Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στο ξενοδοχείο Φίλιππος Ξενία.  

Δεκάδες συνάδελφοι, εν ενεργεία και συνταξιούχοι, ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα του Δ.Σ του Συνδέσμου και χάρηκαν μια ζεστή φιλολογική βραδιά. Στη διάρκεια της εκδήλωσης η πρόεδρος του Συνδέσμου, κ. Βασιλική Ζέττα, εκ μέρους του Δ.Σ. αλλά και όλων των Φιλολόγων συναδέλφων του νομού, καλωσόρισε το νέο Σχολικό Σύμβουλο των Φιλολόγων, Γιάννη Κιορίδη και αποχαιρέτησε ευχαριστώντας τους απερχόμενους σχολικούς Συμβούλους, Ελευθερία Ζάγκα και  Αλέξανδρο Νικολαϊδη, για την αγαστή και δημιουργική τους συνεργασία με την εκπαιδευτική κοινότητα. Στη συνέχεια το λόγο πήραν οι προαναφερθέντες Σχολικοί Σύμβουλοι, οι οποίοι, καθαρά συγκινημένοι, ευχαρίστησαν τους συναδέλφους για τη δημιουργική εκπαιδευτική τους συμπόρευση ενώ παράλληλα παρουσιάστηκε το α θεματικό τεύχος των Πρακτικών της ημερίδας ανάδειξης του έργου των Φιλολόγων του σχολικού έτους 2009-2010.

Μέσα σε αυτό το θετικό και ευοίωνο κλίμα η πρόεδρος του Συνδέσμου συνεπικουρούμενη από όλο το Δ.Σ., έκοψε  την πίτα ευχόμενη υγεία και αισιοδοξία στους δύσκολους καιρούς.Τυχερή της βραδιάς, η συνάδελφος Μυρσίνη Γερίμπαμπα από το Σιδηρόκαστρο. 

Την εκδήλωση τίμησαν επίσης με την παρουσία τους,  η αναπληρώτρια του Δ/ντή της Δ/νσης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Ν. Σερρών κ. Στέλλα Ούτσιου, η Προϊσταμένη Εκπαιδευτικών Θεμάτων της Δ/νσης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Ν. Σερρών κ.Π.Τζίνη, ο αιρετός  του ΠΥΣΔΕ Γιάννης Μετόκης και η γραμματέας της ΕΛΜΕΣ Ν.Στανίση.

Το Διοικητικό Συμβούλιο του Συνδέσμου των Φιλολόγων αισθάνεται την ανάγκη να ευχαριστήσει από καρδιάς όλους τους συναδέλφους, οι οποίοι τίμησαν με την παρουσία τους την εκδήλωση και ενδυνάμωσαν τη θέληση μας να προχωρήσουμε μαζί σε νέους Φιλολογικούς, δημιουργικούς «δρόμους».

Για το Δ. Σ του Συνδέσμου

Η Πρόεδρος                                                                        Η Γεν.Γραμματέας

Σύλια Ζέττα                                                                  Ολυμπία Παχαδίρογλου                     

Επιστολή Διαμαρτυρίας της ΠΑΣΑΦ/ΠΕΦ

Εκδήλωση κοπής Βασιλόπιτας

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Ο Σύνδεσμος Φιλολόγων Ν. Σερρών διοργανώνει για δεύτερη συνεχή χρονιά εκδήλωση κοπής πρωτοχρονιάτικης πίτας.

Στην φετινή εκδήλωση θα τιμήσουμε τους απερχόμενους σχολικούς συμβούλους Ελευθερία Ζάγκα και Αλέξανδρο Νικολαϊδη.

Παράλληλα θα παρουσιαστεί από τη σχολική σύμβουλο κ. Ζάγκα το θεματικό τεύχος του περιοδικού Σίρις που εκδόθηκε πρόσφατα και περιέχει τα πρακτικά της Ημερίδας του έργου των φιλολόγων του Νομού μας.

Καλούμε όλους τους φιλολόγους, συνταξιούχους και εν ενεργεία, να τιμήσουν με την παρουσία τους την εκδήλωσή μας.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στο ξενοδοχείο Φίλιππος Ξενία, τη Δευτέρα 30 Ιανουαρίου 2011, ημέρα εορτασμού των Τριών Ιεραρχών.  Ώρα προσέλευσης 6.30 μ. μ.  

                                                                              

                                    Για το Δ.Σ.

 Η Πρόεδρος                               Η Γεν. Γραμματέας

Σύλια Ζέττα                             Ολυμπία Παχαδίρογλου

Χριστούγεννα με τον Παπαδιαμάντη

Μεγάλη επιτυχία σημείωσε η εκδήλωση «Χριστούγεννα με τον Παπαδιαμάντη» που συνδιοργάνωσε ο Σύνδεσμος Φιλολόγων Ν.Σερρών  με τη Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη, την Τετάρτη 21/12/2011 στο αμφιθέατρο  Γ. Καφταντζής της Βιβλιοθήκης, στο πλαίσιο εορτασμού του έτους  2011, ως έτος αφιερωμένο στον μεγάλο Σκιαθίτη Λογοτέχνη, καθώς συμπληρώνονται 160 χρόνια από τη γέννησή του.

 Στον πρόλογο της  εκδήλωσης  η πρόεδρος του Συνδέσμου Φιλολόγων, Σύλια  Ζέττα ανέφερε: «Χριστούγεννα με τον Παπαδιαμάντη, είναι τα Χριστούγεννα που οι μνήμες μας σκαλίζουν σε κάθε στροφή του χρόνου και σε μια αδιάκοπη εναλλαγή ρόλων από την παιδική στην ώριμη ηλικία μας.  Χριστούγεννα με τον Παπαδιαμάντη, με τη Σταχομαζώχτρα, το Άνθος του Γυαλού, το Χριστό στο Κάστρο. Στον σπουδαίο αυτό Σκιαθίτη δημιουργό, τον μεγάλο ζωγράφο των ταπεινών, όπως τον αποκαλεί ο Παλαμάς, αναζητούμε σήμερα περισσότερο από ποτέ την αλήθεια, την απέριττη ελληνική γραφή,  τη γνήσια ρωμιοσύνη, αλλά και την αυθεντική θρησκευτικότητα  που αναδύεται με καθάριους ήχους της βυζαντινής υμνογραφίας μας».

Αυτόν τον ταπεινό άνθρωπο και δημιουργό, τον «κοσμοκαλόγερο κυρ Αλέξανδρο» «ξύπνησε» η φιλόλογος κ.Θεοδώρα Τζιντζή, μίλησε μαζί του και το κοινό γνώρισε μέσα από τον πηγαίο και ζεστό λόγο της φιλολόγου τις ανησυχίες του για τη γλώσσα, τη συμπάθειά του για τις δυστυχίες των ανθρώπων αλλά και τη συγκατάβασή του στις ανθρώπινες αδυναμίες. Γνώρισε ακόμη τη γνήσια ελληνική ατμόσφαιρα των διηγημάτων του, τη Χριστιανική του πίστη αλλά και το δαιμονικό και αβυσσαλέο, την πάλη του κακού με το καλό ειδωμένη από μια μεταφυσική σκοπιά μαζί με το κοινωνικό «κακό» την κοινωνική αδικία.

Στη συνέχεια η φιλόλογος κ.Ισιδώρα Μάλαμα παρουσίασε τους αρχετυπικούς ανθρώπινους ήρωες στα Χριστουγεννιάτικα διηγήματα του Παπαδιαμάντη μέσα από μια παραστατική, χειμαρρώδη και ηθογραφική  περιγραφή. Οι στρίγκλες μάνες, οι κακές πεθερές αλλά και η γνήσια ελληνική μάνα που ποτέ δεν απογαλακτίζεται από τα παιδιά της καθώς και ο αλτρουιστής και ανθρωπιστής παπάς είναι κάποιοι από αυτούς τους ήρωες. Είναι άνθρωποι απλοϊκοί, αγνοημένοι, φτωχοί με τα πάθη και τις αδυναμίες τους που όμως ο Παπαδιαμάντης τους αντιμετωπίζει ως αντικείμενα μέσα στο χώρο που τους έχει προκαθοριστεί, μεταξύ Θείας και ανθρωπίνης δικαιοσύνης.

Η παρουσίαση των εξεχουσών φιλολόγων  γοήτευσε και συγκίνησε τους παρισταμένους ενώ η εξαιρετική και πιστή αφήγηση του φιλολόγου κ.Κωνσταντίνου Γεωργιάδη των αποσπασμάτων από τα Χριστουγεννιάτικα διηγήματα του Παπαδιαμάντη με την παράλληλη δραματοποίησή τους από μαθητές του Μουσικού σχολείου, καθοδηγούμενων από τη θεατρολόγο κ.Μαρία Μεντίζη, οδήγησε τους ακροατές σε μια Χριστουγεννιάτικη μυσταγωγία. Σημαντικοί αρωγοί αυτής της μυσταγωγίας, οι μουσικοί Γιάννης Μπαλιάκας και Γιάννης Καρακαλπακίδης που με το λαούτο και το βιολί τους συνόδευαν τους αφηγητές. 

Η εκδήλωση έκλεισε με τα Χριστουγεννιάτικα τραγούδια και τα κάλαντα που ερμήνευσε  η παιδική χορωδία του Μαξίμειου υπό της  μουσικής διεύθυνσης του κ.Χρήστου Καλλία.

Ο    Σύνδεσμος Φιλολόγων  ευχαριστεί τον εκπρόσωπο του Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου κ.κ.Θεολόγου, τον Αντιπεριφερειάρχη της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών κ.Ι.Μωϋσιάδη, και το πλήθος των συναδέλφων που τίμησαν με την παρουσία τους την εκδήλωση.

                                                                        Για το Δ.Σ.

                                                                        Η Γεν. Γραμματέας

                                                                        Ολυμπία Παχαδίρογλου