Παρουσίαση του Βιβλίου του Χρ. Σαμαρά

Ήταν μια θαυμάσια βραδιά...

Την Τετάρτη 21 Μαρτίου, Παγκόσμια Ημέρα εορτασμού της Ποίησης, ο σύνδεσμος Φιλολόγων Ν.Σερρών και η Δημόσια Κεντρική βιβλιοθήκη  συνδιοργάνωσαν με μεγάλη επιτυχία μια βραδιά ποίησης και μουσικής αφιερωμένη στο Νομπελίστα ποιητή και ζωγράφο Οδυσσέα Ελύτη,"ο οποίος με το πολυσχιδές έργο του συνεχίζει την αδιάλειπτη παρουσία του ελληνικού ποιητικού λόγου, που μας έχει παραδοθεί από τον Όμηρο και τη Σαπφώ για να αποτυπώσει το γαλάζιο του Αιγαίου και το φως του ελληνικού πολιτισμού", όπως επισήμανε η Πρόεδρος του Συνδέσμου.
Το συντονισμό της εκδήλωσης επιμελήθηκε επιτυχώς η Ειδική Γραμματέας του Συνδέσμου,κ.Μαρία Καραθανάση, που άνοιξε την εκδήλωση με τους στίχους του ποιητή, Γ.Παυλόπουλου: «…Ίσως τα ποιήματα που γράφτηκαν από τότε που υπάρχει ο κόσμος  είναι μια ατέλειωτη αρμαθιά αντικλείδια για ν' ανοίξουμε την πόρτα της Ποίησης.»Μα η Ποίηση είναι μια πόρτα ανοιχτή.’’ Ο στίχος αυτός ορίζει και το ρόλο της ποίησης.
Στη συνέχεια το λόγο πήρε η κ.Ευθυμία Γεωργιάδου Κούντουρα, αναπληρώτρια Καθηγήτρια Ιστορίας της Τέχνης στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του ΑΠΘ, που με μια ενδιαφέρουσα εισήγηση παρουσίασε   τα βαθύτερα νοήματα της εικαστικής τέχνης του Οδυσσέα Ελύτη. Με τα κολάζ του που σηματοδοτούν την ιστορική πορεία της Ελλάδας από την αρχαιότητα και το βυζάντιο μέχρι το σημερινό αιγαιοπελαγίτικο νησί έδειξε πως: «Μ´αόρατα δάκτυλα μας αγγίζει τον νου ο έξω κόσμος. Ακούμε σα να βλέπουμε, βλέπουμε σα ν´ακούμε. Η φιλία δύο αισθήσεων είναι  συχνά η έναρξη μιας ερωτικής ιστορίας. ´Οταν αγγίζεις βλέπεις...Ευτυχώς που τα αυτιά λαίμαργα μεγαλώνουν τον ήχο και τον μετατρέπουν σε χρώμα και που αυτό πάλι μεθερμηνεύεται σε πολλαπλές αποχρώσεις, με ισάριθμα νοήματα.»   
 «Αυτός, λοιπόν, εγώ ο κόσμος, ο μικρός, ο μέγας» ήταν ο τίτλος της φιλοσοφικής ανάγνωσης της ποίησης του Οδυσσέα Ελύτη από την Πηνελόπη Τζιώκα, Δρ. Φιλοσοφίας, Σχολικής Συμβούλου των Φιλολόγων Ν. Σερρών. Με την  προσέγγιση της αυτή μας έδειξε πως ο ποιητής «επηρεασμένος από την προσωκρατική σκέψη που την είχε αφομοιώσει ασυναίσθητα και έχοντας υιοθετήσει  τη φυσιοκρατική αντίληψη των Αιολέων προγόνων, της ιδιαίτερης πατρίδας του, έπλασε ένα μύθο με άξονα το φως και τον έρωτα έως θανάτου. «Είμαι πολύ κοντά στους προσωκρατικούς. Τη σκέψη τους την έχω ασυναίσθητά μου αφομοιώσει. Ο ίδιος ο Char στην έκδοση Battistini του Ηράκλειτου, σε μια συγκινητική του αφιέρωση, μου το αναγνωρίζει. Εξάλλου, από τους Αιολείς προγόνους μου της ιδιαίτερης πατρίδας μου, της Λέσβου, έχω κρατήσει τη φυσιοκρατική αντίληψη των πραγμάτων, όσο είναι δυνατή στις μέρες μας. Έπλασα ένα μύθο με άξονα το φως και τον έρωτα έως θανάτου.»
Πρωτότυπη και ειδωμένη από μια άλλη οπτική ήταν η εισήγηση του συντοπίτη μας κ. Ιωάννη Κιορίδη, Δρ. Συγκριτικής Φιλολογίας, επίσης Σχολικού Σύμβουλου των Φιλολόγων Ν. Σερρώνπου μίλησε για «τη σχέση του Οδυσσέα Ελύτη με το Λόρκα   και την επίδρασή του στον ισπανόφωνο κόσμο» .Ο κ. Κιορίδης αναφέρθηκε στα κοινά σημεία στα οποία συγκλίνει η ποίηση των δύο ποιητών αλλά και στις διαφορετικές απόψεις τους επισημαίνοντας ότι οι δυό τους «είναι εθνικοί ποιητές μα ταυτόχρονα και παγκόσμιοι˙ ύμνησαν τη χώρα τους, αλλά μίλησαν και στην οικουμενική γλώσσα της ποίησης. Ποιο είναι το νόημα της ποίησης: Λέει ο Λόρκα: «Μην με ρωτάτε για το αληθινό και το ψεύτικο, γιατί η ποιητική αλήθεια είναι κάτι που αλλάζει κάθε φορά, που μεταδίδεται με διαφορετικό τρόπο. Η ποίηση δεν αναλύεται. Η ποίηση αγαπιέται.
Ενώ ο Οδυσσέας Ελύτης λέει «Να γιατί γράφω. Γιατί η ποίηση αρχίζει από κει που την τελευταία λέξη δεν την έχει ο θάνατος. Είναι η λήξη μιας ζωής και η έναρξη μιας άλλης, που είναι η ίδια με την πρώτη αλλά που πάει πολύ βαθιά, ως το ακρότατο σημείο που μπόρεσε ν΄ανιχνεύσει η ψυχή, στα σύνορα των αντιθέτων, εκεί που ο Ήλιος κι ο Άδης αγγίζονται…».
Με το Δελφινοκόριτσο, τη Μαρίνα των Βράχων, το θαλασσινό τριφύλλι, η φιλόλογος Ζωή Ψαρρά με το Βασίλη Προδρόμου στην κιθάρα και τον Δημήτρη Σίντο στο πιάνο μας έφερε την άνοιξη, τη δροσιά του Αιγαίου, την αισιοδοξία και το φως της ποίησης του Ελύτη.
Το πολυπληθές κοινό μαγεμένο από τη μελωδική φωνή της κ.Ψαρρά και τη μουσική πανδαισία ήχων και στίχων καταχειροκρότησε την εκδήλωση.
Ήταν μια βραδιά που επιβεβαίωσε τη ρήση του Ντελακρουά ότι ‘’δεν υπάρχει τέχνη δίχως ποίηση’’. Παραλλάσσοντας το στίχο θα λέγαμε πως δεν υπάρχει κοινωνία δίχως ποίηση, αφού η ποίηση, ιδιαίτερα σήμερα που μας ταλανίζει η πολυποίκιλη κρίση, βοηθά την κοινωνία στην ισχυροποίηση και στον επαναπροσδιορισμό των στόχων της.
                                                          
                               ΓΙΑ ΤΟ Δ.Σ.
   Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ                                                        Η ΓΕΝ. ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ              
 ΣΥΛΙΑ ΖΕΤΤΑ                                                        ΟΛΥΜΠΙΑ ΠΑΧΑΔΙΡΟΓΛΟΥ

Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης 2012

Ο Σύνδεσμος Φιλολόγων Ν.Σερρών γιορτάζει την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης και οργανώνει εκδήλωση αφιερωμένη στο μεγάλο Έλληνα ποιητή και ζωγράφο Οδυσσέα Ελύτη που σαν σήμερα πριν από 16 χρόνια στις 18 Μαρτίου 1996 αποχαιρέτησε το γαλάζιο του ουρανού και του Αιγαίου που με την ποίησή του εξύμνησε. 

Το πρόγραμμα  της εκδήλωσης

Το θεματικό τεύχος του Συνδέσμου σε ψηφιακή μορφή

Καλωσορίζουμε την ψηφιοποιημένη μορφή του θεματικού τεύχους  του "Σίρις", το οποίο βρίσκεται πλέον αναρτημένο στην ιστοσελίδα της Περιφερειακής Δ/νσης Α/θμιας και Β/θμιας Εκπαίδευσης Κεντρικής Μακεδονίας στην παρακάτω ηλεκτρονική διεύθυνση εδώ

Τα κείμενα που δημοσιεύονται στο παρόν τεύχος αποτελούν τη γραπτή απόδοση προφορικών εισηγήσεων που παρουσιάστηκαν στην ημερίδα που διοργανώθηκε τον Ιούνιο του 2009 από τις σχολικές συμβούλους φιλολόγων του Ν. Σερρών Ελευθερία Ζάγκα και Ζαφειρούλα Καγκαλίδου.

Το θεματικό τεύχος ανέλαβε να εκδώσει ο Σύνδεσμος Φιλολόγων και να το διανείμει σε όλες τις σχολικές μονάδες του Νομού.

Ελπίζουμε να φανεί χρήσιμο στους συναδέλφους

Παρουσίαση των βιβλίων των Γιώργου Ανδρέου-Θοδωρή Γκόνη

 Σήμερα το βράδυ στο Αμφιθέατρο της Δημόσιας Κεντρικής Βιβλιοθήκης στις Σέρρες βρέθηκα κοινωνός μιας ξεχωριστής πραγματικά εκδήλωσης. Παρουσιάστηκαν παράλληλα τα βιβλία δύο σημαντικών δημιουργών, οι οποίοι συνδέονται στενά με την πόλη μας και τους ανθρώπους της. Ο πρώτος ο Γιώργος Ανδρέου με σχέσεις αίματος, ενώ ο έτερος ο Θοδωρής ο Γκόνης με σχέσεις επαγγελματικής και ψυχικής συγγένειας.

Την παρουσίαση επιμελήθηκαν με εξαίρετο τρόπο ο Κώστας Πασχάλης και η φιλόλογος Ντίνα Παπούδα, η οποία με χειμαρρώδη και άμεσο λόγο κατάφερε να σκιαγραφήσει το περιεχόμενο του βιβλίου του Θοδωρή Γκόνη.

 Δεν έχω διαβάσει το βιβλίο «Ο ΥΠΝΟΣ ΤΗΣ ΑΔΡΙΑΝΟΥΠΟΛΕΩΣ», αλλά  κράτησα την έκφραση της Ντίνας, πως απηχεί  μέσα από τα πεζογραφήματα του, την αναζήτηση του δημιουργού σ΄όλα αυτά που συνθέτουν ίσως την έννοια της πατρίδας. Μια έννοια ταλαιπωρημένη που βασανίζει και βασανίζεται στα χαρακώματα των λόγων και των ιδιοτελών συμφερόντων. Ποιητική η γραφή του Γκόνη, ανέφερε εμβόλιμα η αγαπητή σ΄όλους Αλεξάνδρα Μπαϊρα, συνθέτει ένα μωσαϊκό αισθήσεων  γύρω από την έννοια, γιατί με την όραση, την ακοή, την αφή και την όσφρηση  αποτυπώνουμε  την πατρίδα μέσα μας.

«Δαίμονας ξένος», ο τίτλος του μυθιστορήματος του Γιώργου Ανδρέου, ο οποίος αυθόρμητα κάλεσε τη «δασκάλα» του, την Κ. Μπαίρα να μιλήσει για το βιβλίο δίνοντας ένα πιο προσωπικό και συγκινητικό τόνο στη βραδιά. Οι μνήμες ξεπήδησαν και οι δαίμονες με την αρχαία ελληνική έννοια, όπως εύστοχα παρατήρησε ο Γκόνης αναζητούνται ως ξένοι ή μη.

Και εκεί κάπου συναντήθηκαν τα έργα των δύο δημιουργών σε μια συμβολική παράλληλη εμφάνισή τους, μακριά από ατομικότητες και εγωιστικές προβολές,  όπως ομολόγησε στο κοινό, ο Γιώργος Ανδρέου παίρνοντας το λόγο.

Η βραδιά έκλεισε με μια μοναδική «συγχορδία» του λόγου των δυο δημιουργών, όταν ο συνθέτης απέδωσε μελοποιημένο απόσπασμα από το κείμενο του θοδωρή  Γκόνη. Για να μας συνεπάρει και να μας συγκινήσει ακόμη περισσότερο στη συνέχεια,  όταν τραγούδησε το τραγούδι που έγραψε ο ίδιος για τις Σέρρες το 1993, αλλά και σε παρθενικό άκουσμα το τραγούδι «Το κυπαρίσσι στο Προδρομούδι», σε στίχους του Γκόνη.

Αληθινά μοναδική εμπειρία για τους εκλεκτούς που συμμετείχαν στην αποψινή μυσταγωγία στο αμφιθέατρο της ΔΚΒΣ.

Όταν βγήκα στο δρόμο της επιστροφής, το τοπίο ομιχλώδες και υγρό, ο ουρανός με ροζ άχλη να με σκεπάζει και εγώ να σκέφτομαι αν τελικά αγαπάς αληθινά κάτι που χάνεις ή που δεν είναι ποτέ δικό σου; Ένιωθα την  πόλη να μου χαμογελά με ηδυπαθές μειδίαμα, αφού απέλαυσε την αγκαλιά ενός «ξενιτεμένου» και ενός «εραστή»…
Περιμένω τώρα τη συνάντηση με τα βιβλία…  
Σύλια Ζέττα

ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ :ΕΛΙΣΑΒΕΤ ΜΟΥΤΖΑΝ - ΜΑΡΤΙΝΕΓΚΟΥ

 Η Ελισάβετ Μουτζάν - Μαρτινέγκου, η πρώτη Ελληνίδα πεζογράφος, γεννήθηκε στη Ζάκυνθο το 1801 (αρχές του 19ου αιώνα) και πέθανε το 1832, στα 31 της χρόνια. Η ζωή της και η αυτοβιογραφία της, αποτελεί μια κραυγή διαμαρτυρίας, για τους βάρβαρους τρόπους διαπαιδαγώγησης των γυναικών της αριστοκρατίας στη Ζάκυνθο, την εποχή αυτή. Η μορφή της Ελισάβετ σκιαγραφεί έναν άνθρωπο, που ήθελε όσο τίποτε άλλο να εκφραστεί ελεύθερα, να μιλήσει και του έκλειναν το στόμα. Δεν της επιτρέψανε ποτέ να βγει μονάχη στο δρόμο, να περπατήσει, να αντικρίσει το φως και τους ανθρώπους. Τις σπάνιες φορές που βγήκε, τη συνόδευαν πάντα οι γονείς της. Σχολείο δεν πήγε. Ενώ ο αδελφός της γύριζε και σπούδαζε στην Ευρώπη, η Ελισάβετ ζούσε φυλακισμένη στο σπίτι της στη Ζάκυνθο. Τέσσερα χρόνια πριν το γάμο της μ' έναν άνθρωπο που δεν αγαπούσε και δεν είχε δει καν, δεν είχε βγει ούτε μια φορά.

"Όσο ζούσε, λαχταρούσε να ιδεί τα όσα έγραφε τυπωμένα. Μα πέθανε στα 31 της χρόνια, δίχως να ιδεί το όνειρό της να πραγματοποιείται. Και τα χειρόγραφά της, καταχωνιάστηκαν ύστερα από το θάνατό της, πενήντα ολόκληρα χρόνια. Στα 1881 ο γιος της, ο ποιητής Ελισαβέτιος Μαρτινέγκος δημοσίεψε την αυτοβιογραφία της μόνο. Μα κι αυτή κουτσουρεμένη"

Το 1947 ο Ζακυνθινός λόγιος, Ντίνος Κονόμος, βρήκε τα χειρόγραφά της και υποσχέθηκε στην μνήμη της, να τα δημοσιεύσει. Με τους σεισμούς όμως και την πυρκαγιά του 1953 τα χειρόγραφα της Μαρτινέγκου, γύρω στα 30 κομμάτια που τα φύλαγε ο Κονόμος στο σπίτι του, έγιναν στάχτη.

Αργότερα το Μάρτιο του 1956, την Αυτοβιογραφία της Ελισάβετ, το μόνο έργο της που διασώθηκε, επιμελήθηκε και δημοσίευσε ο ιστορικός και συγγραφέας Κ. Πορφύρης...

Η Αυτοβιογραφία της Ελισάβετ Μουτζάν - Μαρτινέγκου, είναι ένα λογοτεχνικό κείμενο, που παρ' όλα τα 163 χρόνια που έχει στη ράχη του, δεν έχασε τίποτα από τη φρεσκάδα του. Μέσα απ' αυτό ξεπηδάει, η δραματική μορφή ενός ανθρώπου, "που πάλεψε μονάχη της ενάντια στις βάρβαρες συνθήκες της εποχής της και της τάξης της, που συνειδητοποίησε τη σκλαβιά της και φώναξε, για τον ξεσκλαβωμό του ανθρώπου. Και μια που τα προβλήματα άλλαξαν μόνο μορφή, μα στη βάση τους παραμένουν άλυτα, η Αυτοβιογραφία της Μαρτινέγκου, παραμένει και σήμερα επίκαιρη"

Ως προς τη λογοτεχνική αξία του έργου της, μπορούμε να πούμε, πως το κείμενο διακρίνεται από Αφέλεια και απλότητα, συναισθηματισμό και αυθορμητισμό, δραματικότητα και λυρισμό. Το γράψιμό της, είναι απαλό, βελούδινο "Είναι στιγμές που γίνεται ένα αέρινο ποιήμα. Πολλές φορές έχει μια συναρπαστική δύναμη, ένα δραματικό λαχάνιασμα, που αρπάζει και παρασέρνει τον αναγνώστη στο τρέξιμό του, όπως π.χ. στο επεισόδιο της φυγής από το σπίτι και του γυρισμού"

Οι ιδέες της αποτελούν απήχηση των ιδεών της Γαλλικής Επανάστασης για τα δικαιώματα του ατόμου και ιδιαίτερα της γυναίκας. Οι ιδέες της για τη σκλαβιά της γυναίκας και για τα δικαιώματα στη ζωή, η θέση της στην κοινωνία, είναι ιδέες ξεκάθαρες μέσα της. Τις έχει συνειδητοποιήσει και τις διακηρύχνει. Οι ιδέες αυτές, δίνουν στην Ελισάβετ, τη θέση του προοδευτικού διανοούμενου, διαφωτιστή και κήρυκα των δικαιωμάτων του ατόμου. Ειδικότερα όμως οι ιδέες της για τη γυναίκα, την ανεβάζουν στο ύψος του προδρόμου του αγώνα για την απελευθέρωση της γυναίκας.. 163 ύστερα από το θάνατό της, το έργο της έρχεται να εκπληρώσει αυτό που λαχτάρησε η δημιουργός του: να ωφελήσει την ανθρώπινη εταιρία..

Αποσπάσματα από την Αυτοβιογραφία της θα βρείτε στη διεύθυνση: http://www.museduc.gr/docs/new/fakelos_mathiti_G-gimnasiou_3_martinengou.pdf

Ο ΣΤΕΛΙΟΣ ΡΑΜΦΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΙΣΘΗΣΗ ΙΣΤΟΡΙΚΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ

Το απόγευμα της Πέμπτης 16 Φεβρουαρίου 2012, η αίθουσα «Δημήτρης Μητρόπουλος» του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών είχε γεμίσει μια ώρα πριν από την έναρξη της διάλεξής του στο πλαίσιο των εκδηλώσεων του Megaron Plus. Το ίδιο συνέβη και με την αίθουσα «Νίκος Σκαλκώτας» στην οποία το κοινό παρακολούθησε (συνολικά πάνω από 900 άτομα) τον Στέλιο Ράμφο σε ζωντανή αναμετάδοση να μιλά για την εξαιρετικά προβληματική σχέση που έχουμε ως κοινωνία με τον χρόνο.

«Για μια ακόμη φορά βρισκόμαστε σε πολύ δύσκολη θέση. Οχι εξαιτίας φυσικών καταστροφών ή πολιτικών ατυχημάτων. Αυτή τη φορά, μετά από 40 χρόνια άπλετης μεταπολιτευτικής δημοκρατίας, πρωτοφανών ελευθεριών, οικονομικής ευημερίας μέσα στο ασφαλές πλαίσιο της Ε.Ε., ο λόγος της δοκιμασίας μας, πέρα από τις διεθνείς διαστάσεις αυτής της κρίσης, είναι κυριαρχικά οι δικές μας επιλογές και πράξεις. Τώρα δεν υπάρχουν εξωτερικοί εχθροί. Πρέπει τώρα να νικήσουμε τον κακό εαυτό μας με ένα και μόνον όπλο: τη σοφία του πόνου. Αυτός είναι ο δρόμος που πρέπει να τραβήξουμε για να πετύχουμε. Θέλουμε μια νέα εικόνα εαυτού σ' έναν δρόμο καθάρσιας προκοπής» για να τοποθετηθούμε σε έναν κόσμο που συνεχώς αλλάζει.

Η Ελλάδα, σύμφωνα πάντα με τον ίδιο, «είναι εκτός ιστορικότητος» επειδή ως λαός και κατ' επέκτασιν ως άτομα έχουμε «προβληματική σχέση με τον χρόνο». Αυτός, εξήγησε, είναι ο λόγος που έχουμε πρόβλημα με τις πράξεις και τις αποφάσεις. «Αν οι άνθρωποι είναι αυτό που πράττουν, μέσα στον χρόνο δημιουργούν τον εαυτό τους.

«Κολλάμε στο παραδεδομένο χωρίς να εξετάζουμε αν είναι για μας λειτουργικό» επανερχόταν συνεχώς ο Στέλιος Ράμφος. «Φοβόμαστε την αλλαγή. Αμεση συνέπεια αυτού είναι να αρπάζεται το συναίσθημα του ανθρώπου από το παρόν. Η εμμονή στο παρόν είναι η ψυχοπαθολογία του προβλήματος, η ανακύκλωση ενός παθητικού χρόνου. Δεν έχουμε έτσι οργανική σχέση με τον χρόνο, ούτε παρελθόν, ούτε μέλλον. Το άτεγκτο, ασάλευτο παρόν είναι περίπου τάφος, έτσι πέθαναν όλες οι κουλτούρες και οι πολιτισμοί που χάθηκαν. Αν το καταλάβουμε αυτό θα αλλάξει η μοίρα του τόπου μας. Αρνούμαστε το μέλλον στο όνομα ενός μεγάλου παρελθόντος και μιας επίμονης αρπαγής του συναισθήματός μας από ένα ασάλευτο παρόν. Οδηγούμαστε έτσι σε έναν βαθύτατο συντηρητισμό, η συνήθεια γίνεται η μόνη ζωντάνια της ζωής μας. Η συνήθεια όμως είναι το τρωκτικό της ζωής και επιπλέον είναι πειστική, αποτελεσματική ως ανάχωμα στον κινούμενο χρόνο, ο χρόνος δε χρειάζεται όπου επικρατεί η συνήθεια».

«το αχρονικό παρόν μας προκαλεί την ανία. Ανιώ σημαίνει δεν αισθάνομαι. Σημαίνει επίσης ότι κάτι έχει αδειάσει πλήρως από νόημα. Ανιώ εφόσον αδυνατώ να προβάλλω το πριν στο μετά, η ανία φέρνει μια έμμεση αίσθηση ματαίωσης. Αυτό χαρακτηρίζει το παρόν του πνευματικού μας πολιτισμού. Παίρνουμε ως κοινωνία παράταση από το παρόν, ζητάμε ένα time out (διάλειμμα) για να δούμε τι θα κάνουμε αύριο. Η αδιαφορία και η αναβλητικότητά μας οφείλεται στον τραυματισμένο χρόνο της ευθύνης μας. Μας τρομάζει η αλλαγή γιατί συνιστά μια δέσμευση στο χρόνο, δεν τη θέλουμε. Το άγνωστο είναι ένας μπελάς, το μέλλον μας αγχώνει γιατί συνεπάγεται δουλειά και πρόγραμμα» και δεν μας αποφορτίζει όπως η τηλεόραση ή το καφενείο. Κοντολογίς «σκοτώνουμε τον χρόνο για να μας αφήσει ήσυχους το μέλλον».

«Είναι τυχαίο άραγε που ως λαός έχουμε κοντή μνήμη;» Καθόλου, απάντησε ο Ράμφος. Εχουμε κοντή μνήμη «γιατί συγκρατούμε τα περασμένα ένα ένα ξεχωριστά χωρίς το νόημα που τα ενώνει, τη συνέχεια του χρόνου. Η εμμονή στο παρόν που έλεγα, μας κάνει επίσης να θέλουμε να τα ξέρουμε όλα, δεν είναι τυχαίες αυτές οι συμπεριφορές. Η κοντή μνήμη οφείλεται στο γεγονός ότι μας αρνούμαστε μέσα στο χρόνο, είμαστε μνησίκακοι, καθηλωνόμαστε μόνο στο γεγονός.

«Είμαστε ένας λαός βαθύτατα συντηρητικός. Αποφεύγουμε την καλώς εννοούμενη ανασφάλεια του δημόσιου χώρου, την ανοικτότητα. Εγκαταλείπουμε τον δημόσιο χώρο στο όνομα μια αχόρταγης ιδιωτικοποίησης και του χώρου και του χρόνου. Οσο δεν υπάρχουν δημόσιοι χώροι τόσο περισσότερο καθηλώνεται στην ακινησία ο ρυθμός της ζωής μας. Στην Αθήνα, για παράδειγμα, ο δημόσιος χώρος έχει περιοριστεί ασφυκτικά. Επίσης, ό,τι αξιόλογο στο επίπεδο της αρχιτεκτονικής ανάγεται στον 19ο αιώνα ή στην καλύτερη των περιπτώσεων είναι προπολεμικό. Εκεί σταμάτησε η αρχιτεκτονική φιλοδοξία μας» και στην πραγματικότητα η αρχιτεκτονική της ζωής μας

(επιλογή από άρθρο του Βήματος της 17/2/12)

Εκδήλωση Κοπής Βασιλόπιτας 2012

Ο Σύνδεσμος Φιλολόγων Ν. Σερρών διοργάνωσε, για δεύτερη συνεχή χρονιά, με μεγάλη επιτυχία  εκδήλωση κοπής πρωτοχρονιάτικης πίτας τιμώντας την εορτή  των Τριών Ιεραρχών, την Κυριακή 30 Ιανουαρίου 2012.Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στο ξενοδοχείο Φίλιππος Ξενία.  

Δεκάδες συνάδελφοι, εν ενεργεία και συνταξιούχοι, ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα του Δ.Σ του Συνδέσμου και χάρηκαν μια ζεστή φιλολογική βραδιά. Στη διάρκεια της εκδήλωσης η πρόεδρος του Συνδέσμου, κ. Βασιλική Ζέττα, εκ μέρους του Δ.Σ. αλλά και όλων των Φιλολόγων συναδέλφων του νομού, καλωσόρισε το νέο Σχολικό Σύμβουλο των Φιλολόγων, Γιάννη Κιορίδη και αποχαιρέτησε ευχαριστώντας τους απερχόμενους σχολικούς Συμβούλους, Ελευθερία Ζάγκα και  Αλέξανδρο Νικολαϊδη, για την αγαστή και δημιουργική τους συνεργασία με την εκπαιδευτική κοινότητα. Στη συνέχεια το λόγο πήραν οι προαναφερθέντες Σχολικοί Σύμβουλοι, οι οποίοι, καθαρά συγκινημένοι, ευχαρίστησαν τους συναδέλφους για τη δημιουργική εκπαιδευτική τους συμπόρευση ενώ παράλληλα παρουσιάστηκε το α θεματικό τεύχος των Πρακτικών της ημερίδας ανάδειξης του έργου των Φιλολόγων του σχολικού έτους 2009-2010.

Μέσα σε αυτό το θετικό και ευοίωνο κλίμα η πρόεδρος του Συνδέσμου συνεπικουρούμενη από όλο το Δ.Σ., έκοψε  την πίτα ευχόμενη υγεία και αισιοδοξία στους δύσκολους καιρούς.Τυχερή της βραδιάς, η συνάδελφος Μυρσίνη Γερίμπαμπα από το Σιδηρόκαστρο. 

Την εκδήλωση τίμησαν επίσης με την παρουσία τους,  η αναπληρώτρια του Δ/ντή της Δ/νσης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Ν. Σερρών κ. Στέλλα Ούτσιου, η Προϊσταμένη Εκπαιδευτικών Θεμάτων της Δ/νσης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Ν. Σερρών κ.Π.Τζίνη, ο αιρετός  του ΠΥΣΔΕ Γιάννης Μετόκης και η γραμματέας της ΕΛΜΕΣ Ν.Στανίση.

Το Διοικητικό Συμβούλιο του Συνδέσμου των Φιλολόγων αισθάνεται την ανάγκη να ευχαριστήσει από καρδιάς όλους τους συναδέλφους, οι οποίοι τίμησαν με την παρουσία τους την εκδήλωση και ενδυνάμωσαν τη θέληση μας να προχωρήσουμε μαζί σε νέους Φιλολογικούς, δημιουργικούς «δρόμους».

Για το Δ. Σ του Συνδέσμου

Η Πρόεδρος                                                                        Η Γεν.Γραμματέας

Σύλια Ζέττα                                                                  Ολυμπία Παχαδίρογλου                     

Επιστολή Διαμαρτυρίας της ΠΑΣΑΦ/ΠΕΦ

Εκδήλωση κοπής Βασιλόπιτας

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Ο Σύνδεσμος Φιλολόγων Ν. Σερρών διοργανώνει για δεύτερη συνεχή χρονιά εκδήλωση κοπής πρωτοχρονιάτικης πίτας.

Στην φετινή εκδήλωση θα τιμήσουμε τους απερχόμενους σχολικούς συμβούλους Ελευθερία Ζάγκα και Αλέξανδρο Νικολαϊδη.

Παράλληλα θα παρουσιαστεί από τη σχολική σύμβουλο κ. Ζάγκα το θεματικό τεύχος του περιοδικού Σίρις που εκδόθηκε πρόσφατα και περιέχει τα πρακτικά της Ημερίδας του έργου των φιλολόγων του Νομού μας.

Καλούμε όλους τους φιλολόγους, συνταξιούχους και εν ενεργεία, να τιμήσουν με την παρουσία τους την εκδήλωσή μας.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στο ξενοδοχείο Φίλιππος Ξενία, τη Δευτέρα 30 Ιανουαρίου 2011, ημέρα εορτασμού των Τριών Ιεραρχών.  Ώρα προσέλευσης 6.30 μ. μ.  

                                                                              

                                    Για το Δ.Σ.

 Η Πρόεδρος                               Η Γεν. Γραμματέας

Σύλια Ζέττα                             Ολυμπία Παχαδίρογλου

Χριστούγεννα με τον Παπαδιαμάντη

Μεγάλη επιτυχία σημείωσε η εκδήλωση «Χριστούγεννα με τον Παπαδιαμάντη» που συνδιοργάνωσε ο Σύνδεσμος Φιλολόγων Ν.Σερρών  με τη Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη, την Τετάρτη 21/12/2011 στο αμφιθέατρο  Γ. Καφταντζής της Βιβλιοθήκης, στο πλαίσιο εορτασμού του έτους  2011, ως έτος αφιερωμένο στον μεγάλο Σκιαθίτη Λογοτέχνη, καθώς συμπληρώνονται 160 χρόνια από τη γέννησή του.

 Στον πρόλογο της  εκδήλωσης  η πρόεδρος του Συνδέσμου Φιλολόγων, Σύλια  Ζέττα ανέφερε: «Χριστούγεννα με τον Παπαδιαμάντη, είναι τα Χριστούγεννα που οι μνήμες μας σκαλίζουν σε κάθε στροφή του χρόνου και σε μια αδιάκοπη εναλλαγή ρόλων από την παιδική στην ώριμη ηλικία μας.  Χριστούγεννα με τον Παπαδιαμάντη, με τη Σταχομαζώχτρα, το Άνθος του Γυαλού, το Χριστό στο Κάστρο. Στον σπουδαίο αυτό Σκιαθίτη δημιουργό, τον μεγάλο ζωγράφο των ταπεινών, όπως τον αποκαλεί ο Παλαμάς, αναζητούμε σήμερα περισσότερο από ποτέ την αλήθεια, την απέριττη ελληνική γραφή,  τη γνήσια ρωμιοσύνη, αλλά και την αυθεντική θρησκευτικότητα  που αναδύεται με καθάριους ήχους της βυζαντινής υμνογραφίας μας».

Αυτόν τον ταπεινό άνθρωπο και δημιουργό, τον «κοσμοκαλόγερο κυρ Αλέξανδρο» «ξύπνησε» η φιλόλογος κ.Θεοδώρα Τζιντζή, μίλησε μαζί του και το κοινό γνώρισε μέσα από τον πηγαίο και ζεστό λόγο της φιλολόγου τις ανησυχίες του για τη γλώσσα, τη συμπάθειά του για τις δυστυχίες των ανθρώπων αλλά και τη συγκατάβασή του στις ανθρώπινες αδυναμίες. Γνώρισε ακόμη τη γνήσια ελληνική ατμόσφαιρα των διηγημάτων του, τη Χριστιανική του πίστη αλλά και το δαιμονικό και αβυσσαλέο, την πάλη του κακού με το καλό ειδωμένη από μια μεταφυσική σκοπιά μαζί με το κοινωνικό «κακό» την κοινωνική αδικία.

Στη συνέχεια η φιλόλογος κ.Ισιδώρα Μάλαμα παρουσίασε τους αρχετυπικούς ανθρώπινους ήρωες στα Χριστουγεννιάτικα διηγήματα του Παπαδιαμάντη μέσα από μια παραστατική, χειμαρρώδη και ηθογραφική  περιγραφή. Οι στρίγκλες μάνες, οι κακές πεθερές αλλά και η γνήσια ελληνική μάνα που ποτέ δεν απογαλακτίζεται από τα παιδιά της καθώς και ο αλτρουιστής και ανθρωπιστής παπάς είναι κάποιοι από αυτούς τους ήρωες. Είναι άνθρωποι απλοϊκοί, αγνοημένοι, φτωχοί με τα πάθη και τις αδυναμίες τους που όμως ο Παπαδιαμάντης τους αντιμετωπίζει ως αντικείμενα μέσα στο χώρο που τους έχει προκαθοριστεί, μεταξύ Θείας και ανθρωπίνης δικαιοσύνης.

Η παρουσίαση των εξεχουσών φιλολόγων  γοήτευσε και συγκίνησε τους παρισταμένους ενώ η εξαιρετική και πιστή αφήγηση του φιλολόγου κ.Κωνσταντίνου Γεωργιάδη των αποσπασμάτων από τα Χριστουγεννιάτικα διηγήματα του Παπαδιαμάντη με την παράλληλη δραματοποίησή τους από μαθητές του Μουσικού σχολείου, καθοδηγούμενων από τη θεατρολόγο κ.Μαρία Μεντίζη, οδήγησε τους ακροατές σε μια Χριστουγεννιάτικη μυσταγωγία. Σημαντικοί αρωγοί αυτής της μυσταγωγίας, οι μουσικοί Γιάννης Μπαλιάκας και Γιάννης Καρακαλπακίδης που με το λαούτο και το βιολί τους συνόδευαν τους αφηγητές. 

Η εκδήλωση έκλεισε με τα Χριστουγεννιάτικα τραγούδια και τα κάλαντα που ερμήνευσε  η παιδική χορωδία του Μαξίμειου υπό της  μουσικής διεύθυνσης του κ.Χρήστου Καλλία.

Ο    Σύνδεσμος Φιλολόγων  ευχαριστεί τον εκπρόσωπο του Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου κ.κ.Θεολόγου, τον Αντιπεριφερειάρχη της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών κ.Ι.Μωϋσιάδη, και το πλήθος των συναδέλφων που τίμησαν με την παρουσία τους την εκδήλωση.

                                                                        Για το Δ.Σ.

                                                                        Η Γεν. Γραμματέας

                                                                        Ολυμπία Παχαδίρογλου

ΑΡΓΥΡΗΣ ΧΙΟΝΗΣ, μια επίσκεψη εκ των υστέρων...

Να επισκεπτόμαστε τους επιζώντες ποιητές, συμβούλευε  ο Τίτος Πατρίκιος, μα πάντα τον παρακούμε.
Και όταν έρχεται το μαντάτο βαρύ, τρέχουμε να προλάβουμε...

Μια σελίδα λοιπόν αφιερωμένη στον ποιητή Αργύρη Χιόνη:




 http://www.biblionet.gr/main.asp?page=showauthor&personsid=5809

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗ

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Ο ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΦΙΛΟΛΟΓΩΝ Ν.ΣΕΡΡΩΝ

ΣΑΣ ΠΡΟΣΚΑΛΕΙ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 21 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ  ΚΑΙ ΩΡΑ 19.30 ΝΑ ΓΙΟΡΤΑΣΟΥΜΕ ΤΑ

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗ.

Η ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΕ ΣΥΝΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ ΜΕ ΤΗ ΔΗΜΟΣΙΑ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ

ΣΤΟ ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ "Γ.ΚΑΦΤΑΤΖΗΣ", Ν.ΝΙΚΟΛΑΟΥ 20.

Η «αριθμοποίηση» της καθημερινότητας,του Κώστα Γιαβρόγλου

Από τις "Αναγνώσεις" της Αυγής, 26/11/2011

Τι ακριβώς μπορεί να σημαίνει στις μέρες μας η απόλυτη κυριαρχία των αριθμών; Και κάτω από ποιο θεωρητικό πρίσμα μπορεί να διατυπωθεί ένας κριτικός λόγος ως προς την αριθμοποίηση της καθημερινότητας;

Κατ’ αρχήν κάποιες διαπιστώσεις: Η υγεία και το ανθρώπινο σώμα συγκροτείται μέσα από αριθμούς, η ερευνητική δραστηριότητα αξιολογείται με αριθμούς, η απόδοση στη δουλειά μετριέται με αριθμούς, η οικονομία εκφράζεται με αριθμούς, τα προϊόντα στο σούπερ μάρκετ μετατρέπονται σε αριθμούς των codebars, για τη δημόσια διοίκηση η ύπαρξή μας ως πολίτες πιστοποιείται από το ΑΦΜ, ο αριθμός της πιστωτικής κάρτας και ο κωδικός για τα ΑΤΜ επαναπροσδιορίζει την έννοια της φτώχειας, τα κόμματα κάνουν πολιτική ολοένα και πιο πολύ μέσα από τους αριθμούς των δημοσκοπήσεων, και οι στατιστικές υπηρεσίες θεωρούνται ως ο βασικός θεσμός για οτιδήποτε έχει σχέση με τον δημόσιο βίο.

Από πολύ παλιά, αλλά σίγουρα μετά τον 17^ο αιώνα, οι αριθμοί αποτέλεσαν το βασικό κριτήριο της αντικειμενικότητας: κάτι ήταν αντικειμενικό στο βαθμό που μπορούσε να εκφραστεί με αριθμούς και κάτι που μπορούσε να εκφραστεί με αριθμούς αποτελούσε την προϋπόθεση για να θεωρηθεί αντικειμενικό. Μάλιστα η εξέλιξη πολλών επιστημονικών κλάδων τους τελευταίους δύο αιώνες (συμ)πορεύθηκε με αυτήν την μεθοδολογική αρχή.

 Όμως, η αχαλίνωτη αριθμοποίηση της καθημερινότητας των τελευταίων χρόνων ανέδειξε ορισμένες νέες πτυχές του Διαφωτιστικού οράματος:

1. Οι αριθμοί, από έκφραση μιας ποσότητας μετατράπηκαν βαθμιαία σε σύμβολα καταγραφής, υπακούοντας όχι μόνο στις αρχές του μάνατζμεντ αλλά και στις επιταγές των τεχνολογιών παρακολούθησης. Η συγκλονιστική εξέλιξη αυτών των τεχνολογιών υπαγορεύθηκε, αρχικά, από λόγους παρακολούθησης των πολιτικά ανεπιθύμητων, αλλά στη συνέχεια εδραιώθηκε και στην καταγραφή των καταναλωτικών συνηθειών. Έτσι οι αριθμοί αποστασιοποιήθηκαν από την ιστορική αλλά και την κοινωνική τους καταβολή, που είναι η μέτρηση των ποσοτήτων, και μετατράπηκαν σε σύμβολα επιτήρησης. Αυτό που είχε αρχίσει παλιά, με τους φυλακισμένους και αιχμαλώτους, έχει γενικευτεί για όλους τους πολίτες.

1. Η αριθμοποίηση της καθημερινότητας δημιουργεί νέες δομές εξουσίας, αφού αποκτούν μία περαιτέρω νομιμοποίηση όσοι μπορούν να χειριστούν τους αριθμούς. Οι περί των αριθμών επαΐοντες ολοένα και περισσότερο γίνονται οι απαραίτητοι μεσολαβητές ανάμεσα στους πολίτες και τους απροσπέλαστους για τους πολίτες κόσμους που εκφράζουν οι αριθμοί. 
2. Οι αριθμοί που εκφράζουν ποσότητες ουσιαστικά οδηγούν στην αλλοίωση και στη συνέχεια ακύρωση του όποιου πληροφοριακού περιεχομένου τους. Χάνουν το νόημά τους ακόμη και για αυτά ως προς τα οποία υποτίθεται έλκουν την ιστορική τους καταβολή. Η τρέχουσα καθημερινότητα της οικονομικής κρίσης μας παρέχει δύο ενδιαφέροντα παραδείγματα. Οι πολίτες καλούνται να σκέφτονται με μονάδα το δισεκατομμύριο. Το μέγεθος αυτό είναι τόσο τεράστιο, τόσο απομακρυσμένο από την καθημερινότητα των πολιτών, ώστε είναι παντελώς αδύνατον να το νοηματοδοτήσουν. Αποστασιοποιημένο από το νόημα του, γίνεται μια απλή αναφορά. Το ίδιο είχαμε και μετά τον όλεθρο με τις μονάδες παραγωγής πυρηνικής ενέργειας στη Φουκουσίμα: μας πληροφορούσαν ότι η επιβάρυνση του άμεσου περιβάλλοντος ήταν πάνω από 100.000 φορές της επιτρεπόμενης ραδιενέργειας. Ο αριθμός αυτός είναι τόσο συγκλονιστικά μεγάλος, και η καταστροφή που συνεπάγεται τόσο πολύ εκτός κλίμακας, που είναι αδύνατον να κατανοήσει ένας πολίτης για το τι ακριβώς μιλάμε. Και τα δύο, όμως -χρέη σε δις και Φουκουσίμα-, καταφέρνουν να επιβάλλουν στους πολίτες αριθμούς πέραν της όποιας δυνατότητας κατανόησης, αφαιρώντας με αυτόν τον τρόπο το περιεχόμενό τους και καθιστώντας τους αριθμούς σύμβολα του πολύ μεγάλου, του γιγαντιαίου.

1. Η αριθμοποίηση της καθημερινότητας δεν θα πρέπει να συγχέεται με την μαθηματικοποίηση της. Προφανώς και συνδέονται τα δύο, αλλά η τόσο γενικευμένη χρήση πολύπλοκων μαθηματικών μοντέλων, από τα οποία προκύπτει εν μέρει η κυριαρχία των  αριθμών, δεν εξηγεί το φαινόμενο. Τα μαθηματικά μοντέλα κατασκευάζουν νέες οντότητες, και έπονται οι αριθμοί ως σύμβολα για την νομιμοποίηση αυτών των νέων οντοτήτων (τέτοιες οντότητες είναι τα τραπεζικά προϊόντα, οι «επεξεργασμένοι» στατιστικοί πίνακες, οι γραφικές παραστάσεις, κτλ). Έτσι οι αριθμοί έχουν αποκτήσει μια σχετική αυτονομία από τα μαθηματικά και έχουν μια δική τους δυναμική. Και ενώ η στρατηγική για την ολοένα και εντονότερη παρουσία των μαθηματικών μοντέλων σε διάφορες πειθαρχίες είναι κάτι πάρα πολύ μακριά από τις εμπειρίες των πολιτών, οι αριθμοί δίνουν την αίσθηση της οικειότητας, του κατανοητού και του άμεσου. Έτσι, η αριθμοποίηση της καθημερινότητας αποτελεί και τον επιτυχέστερο τρόπο απόκρυψης της μαθηματικοποίησης της.

1. Η ολοένα και μεγαλύτερη δυνατότητα για ακριβείς μετρήσεις, και η ταύτιση της ακρίβειας με την εγκυρότητα, οδηγεί στην παραπέρα νομιμοποίηση της κουλτούρας των αριθμών. Η ακρίβεια πολιτισμικά είναι σχεδόν απολύτως ταυτισμένη με αριθμούς. Η ακρίβεια, όμως, είναι ένα από τα συνεπαγόμενα της επιστήμης και μάλιστα της επιστήμης με τις πολιτισμικές και ηθικές αξίες που της απέδωσε ο Διαφωτισμός. Η δυνατότητα για ολοένα και μεγαλύτερη ακρίβεια, λοιπόν, στο πλαίσιο όλων αυτών των αξιών, προσδίδει μια επιπλέον νομιμοποίηση στην αριθμοποίηση της καθημερινότητας...

Υπάρχουν, όμως, δύο παράμετροι που θα ήταν δυνατόν να βρουν τη θέση τους στις απόπειρες συγκρότησης ενός θεωρητικού λόγου που θα υπερβαίνει τον εντοπισμό και την παρουσίαση των ακραίων καταστάσεων που προκαλεί η αριθμοποίηση της καθημερινότητας. Η πρώτη παράμετρος αφορά ένα από τα μετακριτήρια μιας τέτοιας απόπειρας, και έχει σχέση με τον πλέγμα αξιών ως προς τις οποίες θα συγκροτηθεί μια θεωρία. Ένα τέτοιο μετακριτήριο είναι η αρχή της αποτελεσματικότητας. Πρέπει, λοιπόν, η αποτελεσματικότητα να είναι καταστατικό στοιχείο της όποιας απόπειρας συγκρότησης μιας θεωρίας; Και για να το πούμε πιο προκλητικά: Μήπως η ουσιαστική δημοκρατία έρχεται σε αντίθεση με την αρχή της αποτελεσματικότητας; 

Η δεύτερη παράμετρος αφορά την τόσο έντονα εκφρασμένη άποψη περί ουδέτερης επιστήμης. Ότι δηλαδή, η επιστήμη είναι ουδέτερη και όλα εξαρτώνται από το πώς εφαρμόζεται. Είναι, όμως, έτσι τα πράγματα; Ή εγγράφονται στη διάρκεια συγκρότησης της επιστήμης αξίες και ιδεολογίες που καθορίζουν εν πολλοίς και την μετέπειτα χρήση της; Θεωρείται συχνά αυτονόητο ότι η όποια θεωρία κριτικής θα πρέπει να προϋποθέτει μία κοινωνία που η λειτουργία της θα υπακούει στην αρχή της αποτελεσματικότητας και πως σε αυτήν την κοινωνία θα συνεχίζει να ισχύει η ίδια η επιστήμη που ισχύει και σήμερα αλλά απλώς θα εφαρμόζεται διαφορετικά. Η αποδέσμευση από την πεποίθηση τέτοιων «αυτονόητων» ενδεχομένως να συνιστούν τις προϋποθέσεις για την συγκρότηση μιας θεωρίας κριτικής.